Soms raakt een lied je aan en precies daar begint dan de heling.
Net toen ik het het hardst nodig had, bracht mijn favoriete band Coldplay hun tiende album uit: Moon Music. Toeval? Nee joh, dat geloof ik allang niet meer. Want juist dit album raakt precies aan de thema’s die me vaak bezighouden: geloof, verbinding en hoop. In verdrietige momenten moedigt het me aan om de wereld te blijven benaderen met liefde en een open hart.
Het voelt als een muzikale reis door het universum én door mezelf. Een zoektocht naar acceptatie en rust. En als er één nummer is dat me raakt, dan is het wel “Jupiter”. Het gaat over iemand die worstelt met zelfvertrouwen en het gevoel nergens echt bij te horen. Zinnen als “Sometimes I wonder what is wrong with me?” en “Am I bad? Am I wrong? Am I weird in the head?” zijn best wel herkenbaar. Die innerlijke onrust, dat gevoel dat je buiten de lijntjes valt, het is alsof ze het voor mij hebben opgeschreven, ook al zou je denken dat mijn sterrenbeeld Steenbok me eerder bij Saturnus houdt dan bij Jupiter. Maar hé… het universum doet wat het wil.
Mijn moeder snapte er trouwens niks van. “Wat heb je toch?” vroeg ze als ik wéér naar de radio sprintte om de volumeknop van de retro radio een slinger te geven zodra er een nummer van Moon Music voorbij kwam op (jáwel!) Radio Noord. Niet alleen de taal, maar ook mijn uitleg begreep ze niet. Haar befaamde wegwerpgebaar zei genoeg! Maar dat geeft niet. Muziek spreekt een taal die niet iedereen hoeft te verstaan, zolang jij het maar voelt.
En eerlijk? Ik vind het stiekem heerlijk dat je bij Coldplay ook niet per se de hele tekst hoeft te kennen. Gewoon lekker op het juiste moment een enthousiaste “la-la-la-la-lay” eruit gooien werkt ook verrassend goed tegen stress!
Alleen sinds kort wel oppassen dat je niet ineens op een kiss-cam verschijnt terwijl je net helemaal opgaat in je momentje…
