Vasthouden om los te laten

Het is alweer even geleden (14 mei 2025 – ‘toevallig’ ook de trouwdag van mijn ouders) dat we voor de tweede keer naar een optreden van Danny Vera gingen. Dit keer stonden we niet in de Ziggo Dome, maar zaten we in een kleinere zaal in ons eigen Groningen. De kaartjes had ik vele maanden eerder al gekocht en cadeau gedaan voor de verjaardag van mijn partner. Helemaal in de stemming voor een mooie avond, totaal niet wetend wat er allemaal nog op ons pad zou komen.

De eerste keer, in die enorme Ziggo Dome, had diepe indruk gemaakt. Dus toen bleek dat Danny ‘in de buurt’ kwam, hoefde ik niet lang na te denken. Zijn muziek is prachtig, maar de man zelf… minstens zo bijzonder.

Het concert viel op een gewone doordeweekse dag met een gewone ochtend met koffie maar met een avond die je ineens overspoelt met gevoel.
Na de eerste noten pakte Danny z’n microfoon en vroeg met z’n kenmerkende glimlach aan het publiek dat grotendeels wel de ‘middelbare mijlpaal’ had bereikt:
“Hebben jullie een beetje zin om morgen weer naar je werk te gaan?”
Algemeen gelach. Gegrinnik. Gekreun.
“Nee hè? Maar doe je dan eigenlijk wel iets waar je gelukkig van wordt? En zo niet… waarom verander je dat dan niet?”
Bam. Die kwam binnen. En ja hoor, daar kwamen de eerste tranen al.

Niet de meest briljante timing, zo’n concert midden in een rouwperiode. Want als er iets is dat recht je ziel in kijkt, dan is het de muziek van Danny Vera. Zeker als de zanger tussendoor persoonlijke verhalen deelt en je al een brok in je keel krijgt bij alleen al het begin van Rollercoaster.
Dat was ook niet voor niets onze openingsdans op de bruiloft. En als iets ons leven dit jaar samenvat, dan is het wel een achtbaan maar gelukkig wel één met liefde als veiligheidsgordel.

Halverwege vroeg Danny of de zaallichten even aan mochten. “Ik wil even zien wie jullie zijn,” zei hij. Lieve help… op dat moment was mijn gezicht al veranderd in een soort waterval-landschap, dus ik had het duister van de zaal eigenlijk wel prettig gevonden.

En toen gebeurde er iets moois.
De vrouw naast me tikte me zacht aan en snikte: “Wat is jouw verhaal?”
Haar man was onlangs overleden, vertelde ze. Dit was haar tweede concert van Danny in hele korte tijd. Zelfde muziek. Zelfde woorden. Zelfde tranen. Zelfde troost.
We hoefden niks meer uit te leggen aan elkaar. Het was gewoon. We zaten daar samen in dat moment, verbonden door muziek, verlies én een beetje hoop. En een hele grote zak ‘troostsnoepjes’…

En op dat moment wist ik het weer zeker: als je mensen zo kunt raken, keer op keer, dan ben je niet alleen een geweldige artiest.
Dan bén je ook gewoon een goed mens.

Dankjewel Danny ♥️