Je plaatst vol enthousiasme je eerste post, trots op je grote stap en helemaal klaar om het te delen met de wereld. En dan… niets. Enkele reacties, amper likes en alleen dat digitale gevoel van hallo… iemand?
Komt dat je bekend voor? Hoe pak jij dat aan, die eerste stappen in de spotlight?
Social media voelt voor mij af en toe als een dierentuin. Met veel aapjes die vooral naar elkaar kijken en vervolgens niks doen. En ik? Ik denk dat ik midden op een bruisende party sta. Met gezellige connecties, leuke gesprekken en een like hier en daar.
Maar nee hoor.
Het algoritme en de gemiddelde social media gebruiker lijken tegenwoordig wel een fijnproever: allergisch voor alles wat riekt naar verkoop én lange teksten. En dat snap ik natuurlijk. We willen oprechtheid. Echte verhalen. Geen gladde verkooppraat. In hapklare brokken.
Maar ergens schuurt het, want zelfs als je iets deelt wat recht uit het hart komt, voelt het vervolgens alsof men denkt: “Oh, okay” en scrollen we snel weer verder.
Trouw zijn aan jezelf én sociaal wenselijk gedrag? Dat vind ik ook best wel een lastige combinatie. Liken we omdat we het écht leuk vinden? Of omdat het hoort? Omdat de ander het ook voor jou doet? En anderen het ook zien?
Mijn voorgevoel dat social media mij niet al te veel klanten zal brengen was spot-on en stap B voor verbinding en contact is inmiddels in uitvoering.
Eigen koers. Eigen verhaal. Vrijheid, blijheid.
Het rouwen brengt bij deze nieuwe sprong naar het ondernemerschap soms nog wel de nodige chaos. Van veiligheid naar avontuur. Van meebewegen naar zelf richting kiezen. Iemand zei laatst tegen me: “Je mag van geluk spreken dat je partner naast je blijft staan.” Huh? Ja, maar bedoelen ze dit dan niet met in voor- en tegenspoed?
Maar eerlijk is eerlijk, mijn partner zag en ziet me inderdaad worstelen, twijfelen, vallen, opstaan en weer doorgaan. En hij bleef! Niet omdat hij alles begreep (dat hoeft ook niet), maar omdat hij het me gunt. De ruimte. De vrijheid. De kans om iets op te bouwen.
En zeker, zonder zijn support was het natuurlijk allemaal een stuk zwaarder geweest.
Het is heel goed dat vrouwen leren om onafhankelijk te zijn. Maar toch… durven springen voelt zoveel lichter wanneer iemand zegt: “Ik vang je wel als het even niet gaat.” Niet uit medelijden of macho-gedrag maar vanuit vertrouwen.
Mijn geluk zit gewoon in die simpele zekerheid dat ik niet alleen vlieg.
Is dat afhankelijkheid? Misschien! Maar dit is wel sinds jaar en dag de basis voor ons leven samen. Zoals een vogel die zijn vleugels spreidt en zich laat dragen door de wind. Vrij in de lucht, maar altijd met de zekerheid dat er ergens een plek is om te landen.
