Zodra die vlaggen weer uit de ramen hangen, ga ik terug naar 1989. Ik mocht toen mijn felbegeerde Atheneum A-diploma ophalen. Zes jaar lang had ik mezelf gedisciplineerd tot het uiterste met handgeschreven samenvattingen, eindeloos blokken voor proefwerken, alles uit het hoofd. En het betaalde zich uit: in één keer geslaagd!
De cijferlijst met afgeronde zesjes en een eenzame vijf frommelde ik snel weg. Mijn vriendinnen, op een rijtje tegen de verwarming in dat toch altijd al benauwde leslokaal, applaudisseerden wat zuinigjes. Zij hadden nét niet genoeg tienden achter de komma en mochten nog een keer. Niet eerlijk, vonden ze, want ik – Bep, sinds jaar en dag mijn bijnaam – had zélf nog geroepen dat ze ook zou ‘bakken’.
Maar ik héb ook gebakken. Niet op dat examen, maar wel daarna. Want de middelbare school was voorbij, jullie waren weg, en het grote-mensen-leven voelde als… met de gebakken peren zitten.
Het altijd maar m’n stinkende best doen bracht me wel tot de eindstreep op het VWO, maar het ontnam een deel van het plezier van een onbezorgde tienertijd. Al jong was ik geneigd tot zelfreflectie: nog zo’n jarenlange opleiding trek ik niet. Dus koos ik voor een eenjarige opleiding bij Schoevers. Kostte mijn ouders een rib uit hun lijf, maar ik rondde hem af met betere cijfers. Klaar voor het echte werk.
Niet dus. Want werkervaring? Geen. En ikzelf? Gereserveerd, terughoudend, onzeker. Solliciteren lukte voor geen meter en ik bracht mijn dagen uitslapend en in mijn pyjama door voor de TV. De soaps die destijds de halve mensheid lamlegden, waren bij mij dagelijkse kost.
Dit was een Doorn(vogel) in het oog van mijn ouders. Ze schopten me letterlijk én figuurlijk naar het arbeidsbureau. En zo belandde ik via nóg een eenjarige opleiding voorzichtig in de digitale wereld. Applicatieontwikkelaar. Geen idee toen waar ik precies aan begon, maar achteraf bleek het goud waard. Het was de start van een carrière waarin ik m’n eigen draai vond. Software, updates en digitale oplossingen – ik heb er nooit bang voor hoeven te zijn. Sterker nog, ik blijk er gevoel voor te hebben. Al zeg ik het zelf.
De afgelopen maanden ben ik weer veel aan huis. En ja, ik lig ook zo nu en dan weer op de bank. Maar deze keer met een verdrietige reden. Eentje waar ik zelfs met mijn digitale-achtergrond, niet direct een oplossing voor kon vinden. Hooguit wat troost door af en toe van me af te schrijven op de iPad.
Op sommige dagen krijg ik gezelschap van een vlinder. Die fladdert wat onhandig en onvoorspelbaar door de tuin of vliegt met ons mee als ik met de hond wandel. Bij het ophangen van de was zie ik ‘m goed: een stukje van zijn vleugel ontbreekt.
Ach pa… ben jij dat?
“Zeg, wordt het niet weer eens tijd dat je weer wat gaat doen?” hoor ik hem zeggen.
En weet je? Nu het rauwe er wat af is en de scherpe randjes zachter worden, voelt het inderdaad goed dat ik me weer kan oriënteren. Ook het ‘arbeidsbureau’ helpt weer mee. Dus ik lees me in, praat met mensen, volg online trainingen en verzamel ideeën voor het avontuur van het zelfstandig ondernemen.
De digitale wereld is ondertussen totaal veranderd. Voor velen waarschijnlijk onbegrijpelijk, maar voor mij voelt dat gek genoeg nog steeds vertrouwd. Want hoewel de tijd doordraait, blijf ik in de kern natuurlijk wel gewoon Bep. Misschien ook met een iets geknakt vleugeltje. Maar wel nog altijd in beweging.
