Geen Ponderosa

Korte breaks

Er gebeurde juist genoeg de afgelopen tijd. Maar ik merk dat ik er gewoon minder behoefte aan heb om dingen direct online te delen. Misschien komt het ook doordat ik steeds vaker denk dat sommige dingen gewoon fijn zijn om eerst zelf te beleven, zonder er meteen een foto, verhaal of post van te maken. En dat bevalt me eigenlijk wel.

Op social media lijkt het leven soms vooral alleen uit mooie momenten te bestaan. Zeker in een vakantieperiode. Maar we weten inmiddels allemaal beter, toch?

Gelukkig hebben wij het ook fijn gehad en brachten vooral veel tijd door in onze mooie nieuwe tuin en met elkaar, met tussendoor een paar korte breaks naar Maastricht en Texel. En de meeste werkdagen gingen gewoon door. Voor SAME4U Workflow betekende dat regelmatig de auto in richting het mooie Appelscha, waar ook tijdens de zonnige zomermaanden werd gewerkt om de bridgende reiziger een mooie tijd te bezorgen.

Geen Ponderosa dus.

De uitdrukking van mijn ouders

Die uitdrukking komt uit het familiejargon van mijn ouders. Ik vermoed dat hij is blijven hangen uit de vele zwart-witafleveringen van Bonanza die zij vroeger keken. Ponderosa was voor hen synoniem voor groot, uitbundig en vooral: een beetje te veel van het goede. ‘Geen Ponderosa!’ betekende dan ook zoiets als: doe maar gewoon. Geen groots opgezette show.

Een voorinspectie, achteraf gezien

Een paar weken voor haar overlijden ging ik met mijn moeder naar het graf van mijn vader. Het grafmonument was net opgeleverd en we gingen samen even kijken. Achteraf gezien was het, hoe wrang dat ook klinkt, ook een voorinspectie van haar eigen laatste rustplaats.

Op de begraafplaats wees mijn moeder op een graf met enorme bloemstukken, felle kleuren, plastic ornamenten en allerlei andere uitbundige versieringen. Ze keek ernaar, wees nog eens goed en zei weer beslist: ‘Ponderosa!’

Sindsdien wordt de ‘styling’ van het graf van mijn ouders dan ook zorgvuldig door mij afgewogen. Niet te veel. Niet te druk. Geen Ponderosa. En misschien is het grappige wel dat ponderosa uiteindelijk precies past bij wat we ermee doen. Het Latijnse ponderare betekent immers: overwegen, afwegen, nadenken. En dat doe ik.

Ook dit jaar weer, rond de tweede sterfdag van pappie. Want wat doe je met zo veel kleine dingen die eigenlijk zoveel betekenen dat je ze wilt laten zien?

Twee doosjes steentjes

Ooit verzamelde hun kleinzoon met zijn kleine handjes steentjes. Vol verwondering en zonder enig idee dat die steentjes jaren later nog betekenis zouden hebben. Hij stopte ze in een plastic doosje en verlegde ze vervolgens regelmatig naar eigen inzicht. Mijn moeder verzamelde ondertussen haar glanzende steentjes, zorgvuldig bewaard in een glazen doosje.

Twee doosjes. Twee verzamelingen. Allebei zo verschillend. Maar weggooien? Dat kon ik natuurlijk niet.

Steentjes van liefde

Dus kwamen de steentjes samen met het beeldje Perfect match. Het beeldje gaven wij ooit aan mammie, omdat zij als mijn getuige zo’n bijzondere plek had bij ons huwelijk.

Die tekst kreeg door alles wat daarna kwam alleen maar meer betekenis. Samen met een bloem uit ‘hun’ tuin en het verhaal van mijn ouders hebben wij alles in epoxy gegoten tot een vooral ook weersbestendig kunstwerkje: Steentjes van liefde. Een stukje van ons samen, van hen en van vroeger, dat nu een blijvende plek heeft gekregen.

Twee jaar zonder jou

En pappie, in de twee jaar zonder jou zorg ik daarnaast dat het lichtje op jullie graf altijd blijft branden. Jouw lichtje dat ook nog altijd met me meegaat bij alles wat ik doe. En wat heb je toch vaak gelijk gehad en hoor ik je soms gewoon zeggen: ‘Zie je wel…’ of beter in het Gronings: ‘Zuchst wel…’

Je bent er niet meer, maar nog altijd onderdeel van mijn leven.

Welnu, op die vreselijke 6 september breng ik jou natuurlijk wel dat extra bosje bloemen. Gewoon chrysanten! Geen Ponderosa!