Vandaag een jaar geleden stapte ik in een emotionele achtbaan mede door de plotselinge zorgrol voor mijn vader en moeder. En geloof me, die achtbaan heeft meer ups, downs en onverwachte bochten dan ik ooit had kunnen verwachten!
Tot groot verdriet heb ik beide ouders onlangs moeten loslaten. Ze zijn in dit ellendige jaar overleden. Het karretje is tot stilstand gekomen. Geen scherpe bochten meer, geen loopings van verdriet en verwarring, geen onverwachte afdalingen met schuldgevoel gevolgd door de snelheid van mooie herinneringen.
Nu… nu is het stil. Geen onverwachte telefoontjes, appjes of e-mail meer. Geen thuishulp en etensbakjes vol liefde. Geen job. Wat er wel is? Een vreemde mengeling van leegte, verdriet, dankbaarheid, vrijheid, een overdosis administratie én een spaarzaam door mijn ouders opgebouwd liefdevol en veilig nestje, dat ontmanteld dient te worden. Wie of wat maakt mij hiervan los?
De ene dag voel ik me sterk, in controle en boven Jan. De volgende dag verdrietig, bang en me afvragend hoe dit allemaal zal aflopen.
Ik word omringd door liefde en steun door gezin en mensen die mij kennen en van mij houden. Voor mij is het belangrijk dat ik deze gezonde, ondersteunende relaties onderhoud en dit niet alleen om deze moeilijke tijd door te maken.
Maar het is juist nu ook belangrijk om tijd voor mezelf te nemen. Om voor mezelf te zorgen, hoe moeilijk ik dit ook vind. Dat ziet er niet alleen voor elke persoon anders uit, maar het kan ook variëren, afhankelijk van de situatie, de dag of de tijd van het jaar.
Er zijn dagen dat zelfzorg voor mij betekent dat ik een wandeling maak met mijn vriend op vier poten, naar muziek luister, lees, schrijf, dingen creëer zowel digitaal als met draad en haaknaald of mijn zelf gemanicuurde nagels ruïneer in de zwarte aarde van de tuin. Zitten, niks doen en tukken op de bank – bij voorkeur in die tuin – is ook een welkome optie. Andere keren is tijd met mijn man, gezin en vrienden het antwoord. Opruimen, structureren, het huis beplakken met positieve memo’s én stofzuigen – en zo orde te scheppen van de gedachten in mijn hoofd – werken ook goed! Vraag mijn verbaasde huisgenoten maar!
Het zorgen voor anderen en constant bezig zijn, kunnen waardevolle afleidingen zijn, maar alleen door te voelen wat ik werkelijk moet voelen, zal ik uiteindelijk het leven weer intenser gaan ervaren en er meer van kunnen genieten. Dat moet ik nu ondergaan.
Hoewel het helpen van anderen een groot deel is van wie ik ben, is het niet langer gezond om hierbij mijn eigen verlangens te onderdrukken. Dat was natuurlijk al langer niet goed maar zeker niet in deze fase van mijn leven, waar de nu eveneens ontroostbare mensen waarvan ik houd – dé dierbaren – mij nu juist nodig hebben. Ingewikkeld!
Deze periode heeft me laten inzien dat ik anderen kan helpen, maar dat het net zo belangrijk is om ruimte te maken voor mijn eigen leven, vreugde en doelen. Het klinkt misschien zo vanzelfsprekend, maar het heeft lang geduurd voordat ik deze balans durfde te omarmen. Bijna 55 jaar…
Eigen Liefde First = 11
Ik ben daarom dankbaar dat ik, door de verschrikkelijke emotionele rollercoaster van het afgelopen jaar, dit inzicht uiteindelijk wel heb gekregen. En nee, elf is voor mij nu zeker niet het nummer van de gekken!
11 past juist ook goed in de theorie van de dubbele getallen waarin engelen – of andere mysterieuze hogere krachten – proberen je via deze getallen een geheimpje toe te fluisteren. Geloof het of niet, maar voor mij voelt dit nu als een extra flinke high (fifty) five van het universum!
Dankjewel voor dit en alles ervoor, m’n lieve, warme, wijze pappie en mammie – zelfs nu blijven jullie me nog bij de hand nemen!
Blijf dat vooral doen…
