Een petje, een iPad en een glunderende blik
Ik zie hem nog zo voor me. Petje op, zwarte jas aan, iPad stevig onder zijn arm geklemd. Een beetje ongemakkelijk. Een tikje radeloos. “Annette… hij doet het wéér niet.” Met de kennis van nu krijg ik spontaan tranen in m’n ogen om mijn kattige reactie toen vanuit de overvolle werkbubbel: “Alwéér, pa? Hoe krijg je dat toch steeds voor elkaar?”
Het ‘probleem’ was meestal binnen een minuutje gefixt. Zijn gezicht klaarde gelijk op om met een glimlach weer naar huis te gaan en naar zijn favoriete bezigheden: een swipe-sessie op Facebook, nostalgische plaatjes bekijken en filmpjes van De Dikke en De Dunne op YouTube.
Met die kenmerkende sierlijke beweging van de rechterwijsvinger bij elke swipe. Och… wat mis ik dat nu.
Mijn vader maakte op zijn eigen, charmante manier kennis met de digitale wereld. Brieven van instanties, email en online formulieren? Die waren voor zijn dochter, de ‘digitale mantelzorger’ die elke vrijdag langskwam. Maar het zelf online bankieren daarentegen was heilig. Elke dag even de saldi checken, de transacties nalezen… controle houden over de centjes. Veel ouderen voelen zich ongemakkelijk als ze iets digitaals niet snappen. Dat verbergen ze goed, maar je merkt het aan de blik in hun ogen zodra iets niet lukt. Digi-stress, noem ik dat.
Hoe help je een ouder met digitale dingen?
Doe het voor. Schrijf het simpel op. Benoem wat goed gaat.
En bovenal: wees geduldig en neem de tijd.
En dáár zit ‘m vaak de uitdaging, want naast gezin, werk, huishouden en een agenda waar je u tegen zegt, schiet een paar uurtjes voor je ouders er snel bij in.
Geloof me, ik weet er alles van.
Tot het moment dat het noodlot toeslaat. Mijn beide ouders werden ernstig ziek. En ik probeerde in het begin alles tegelijk te doen: zorgen, werken, rennen, regelen. Tot mijn eigen lichaam zei: “Ho, stop.”
Mijn eigen ziekteperiode tijdens dit vreselijke jaar van verlies bleek vreemd genoeg achteraf een geschenk. Ik had eindelijk de tijd om er écht voor mijn ouders te zijn. Om uitleg te geven, dingen rustig te regelen en om samen te zitten en te praten. Maar ook om met hen mee te bewegen door die digitale wereld van diverse zorgportalen van apotheken en ziekenhuizen, DigiD, wachtwoorden en natuurlijk parkeerautomaten en ziekenhuisroutes… het was soms een doolhof. Maar met die ondersteuning werd hun leven nét wat lichter. En dat van mij uiteindelijk ook.
Een mantelzorger voor de administratie en digitale zaken is meer dan iemand die iets oplost.
Het is een anker. Iemand die rust brengt, overzicht creëert en ervoor zorgt dat je ouder zich niet verloren voelt in deze steeds snellere online wereld.
Mijn ouders zijn er nu niet meer, maar hun goedkeurende en dankbare blik als het geregeld werd, leeft voort. En met die herinnering wakkerde een wens uit het verleden aan.
Hoe doen jullie drukke, werkende kinderen dit allemaal ?
Wie helpt jouw ouders als jij dat niet altijd kan?
De afgelopen tijd werkte ik het verder uit.
Om de digitale wereld toegankelijker te maken voor degene, die wat extra hulp kan gebruiken.
En zo ontstond mijn dienstverlening: digitale begeleiding voor senioren maar óók voor hun mantelzorgers.
Een langgekoesterde wens die deze maand eindelijk online mocht gaan.
Een cadeau dat écht iets betekent
Vandaag, op 14 oktober, zijn tweede verjaardag in de hemel, trakteert mijn vader op een mooi idee.
Een cadeautip rechtstreeks van boven: Geef eens iets wat verder gaat dan spullen.
Geef tijd, aandacht en verbinding.
Met een digitale begeleidingssessie van zijn dochter help je een ouder (of grootouder) weer met vertrouwen online te zijn. We gaan contact maken via beeldbellen, berichten sturen, ontdekken herinneringen en lachen om oude filmpjes zonder stress, maar wel mét diezelfde glimlach van mijn vader destijds.
Zodat zij zich ook verbonden blijven voelen met de wereld.
En jij misschien weer een beetje meer met hen!
Lieve groet, Annette
Klik hier voor meer informatie of stuur een bericht voor een brochure!
