12 mei 2025
De laatste rit van het ouderlijk huis naar mijn thuis. De wagen is voor de laatste keer afgeladen met alle dierbare spullen van mijn ouders. Daar zit ze… op de plek waar normaal onze harige viervoeter zit, genietend van de wereld die in een flits voorbij raast. Teddy! In liefde geadopteerd toen ze moeder- én vaderziel alleen zat te koekeloeren in de slaapkamer van het lege huis van mijn ouders. Jarenlang was ze ‘geknuffeld’ en liefdevol met een lach door hen betiteld als ‘zwienepuut’. Het was voor mij ondenkbaar om haar in haar eigen stoeltje in de kringloophoek te zetten.
Een gevoel dat eigenlijk gold bij de volledige huisraad van mijn ouders. Materiële dingen die altijd met de allergrootste zorg en voorzichtigheid werden behandeld, gekoesterd en gewaardeerd moest ik nu ontwortelen, sorteren en ontruimen. Uiteindelijk stalde ik alles uit in met tape afgezette secties ‘behouden’, ‘weggeef’, ‘kringloop’ of ‘afval’. Dagen was ik hier mee bezig en te veel spullen belandden uiteindelijk toch weer in de behouden hoek van Annette.
Mijn ouders van de naoorlogse generatie, waar je nog doordeweekse- en nette kleding voor het weekend had, waren zacht gezegd uiterst zuinig op hun spulletjes én kleding. Hun kleding had ik daarom uitgestald op rekken. Om familie en vrienden de gelegenheid te bieden iets uit te zoeken. De enigszins licht zichtbaar gedragen exemplaren verdwenen in vuilniszakken, waar ze via de weggeefwinkel in hun eigen wijk gelukkig nog gretig aftrek vonden.
Maar het merendeel kreeg, zoals te verwachten, uiteindelijk een plek in hun eigen kledingkast bij ons thuis. Teddy wist het al, dit gaat je uiteindelijk niet in de koude kleren zitten!
Elke keer als ik de deur van de kamer met dé kast opende, werd ik verwelkomd door hun geur, hun aura en de gedachten aan mijn ouders. In het begin vertrouwd, maar gaandeweg te veel voor mijn rouwbrein én de luchtverfrisser.
Ik moest loslaten om zelf weer verder te kunnen gaan. Ook van boven kreeg ik inmiddels duidelijke en nogal destructieve signalen in die richting. De scherven van de meegebrachte oude vazen, die plotseling zomaar op de grond vielen, zouden weer geluk brengen.
Dus de bijna nieuwe, amper gedragen kleding gaat nu stuk voor stuk de deur uit via Vinted. In het begin wat onwennig en elke dag met een enkel item van een paar euro naar het postpunt, maar nu wat wijzer en alles verzameld in één rit om tijd, benzine én een beetje winst te besparen.
Zo vonden ook twee puntgave winterjassen van mijn vader een weg naar een koper in Duitsland. Een duo verkoop! Komm schon!
Na het afleveren op de weg terug naar huis draaide mijn maag om. In de wetenschap van het lage bedrag dat deze toch wel kostbare items op zouden brengen, hoorde ik mijn vader brullen: ‘Ik steek nog liever de brand erin!’. En ik zag zijn bevlogenheid weer voor me. In die groene jack….
Na een week kreeg ik een bericht van de Deutsche koper. De items waren niet zoals online gepresenteerd. Er zat één knoop losser dan normaal en een merklabel op de rugzijde van de groene jack hing erbij, alsof mijn vader er inderdaad grip op had gekregen. Het kind van haar vader voelde ‘zo’n bekende bevlogen woedeuitbarsting’ opkomen. Leugens en vernieling voor korting op een toch al luttel bedrag! Ik drukte snel op de retourknop voor beide items en betaalde de onkosten voor deze retourzending uit het nog bijna lege Vinted portemonneetje.
Hallo, ich würde die Bugatti Jacke behalten, ich hoffe dass der Knopf hält. Nee hoor, ik heb de knoop al lang doorgehakt… Quatschkopf!
Teddy keek al die tijd warm en zacht toe op mijn strijd met de kledingkast. Net zoals mijn ouders nu: vrij van aardse zorgen, kwade bedoelingen en bezittingen.
De jassen zijn terug van de inmiddels geblokkeerde en gerapporteerde koper. Licht gehavend en inmiddels niet meer ‘zeer goed’ maar ‘goed’ teruggezet op het verkoopplatform. Voor de eerlijke liefhebber zal ik in de geest van ‘Vinteddy’ met liefde de knoop vaster zetten en de label weer aannaaien.Niets kan natuurlijk de leegte vullen van wat ik heb verloren, maar als ik nu opruim, voel ik hoe de ruimte langzaam weer ademt. Het is alsof er langzaam licht door de kieren van de kledingkast komt. Het voelt niet als het vergeten van wat was, maar als het maken van ruimte voor wat komen kan.
Dankjewel Vinteddy!
