20 maart 2026
Het is januari 2026. Een koude vrijdag. Zo’n dag waarop de lucht helder is en alles net wat stiller lijkt. Vrijdag was altijd een vrije dag. Dat gevoel houd ik ook nu nog graag levend. Maar deze vrijdag voelt anders. Herinneringen schuiven naar voren en bevriezen mijn brein.
Tijdens de lunch zit ik in mijn hoofd plotseling aan de eettafel bij mijn ouders. Iedere vrijdag was ik daar en aten we tussen de middag samen een broodje. Ik zit weer tegenover ze en sla het fruit na het broodje vriendelijk af. Pappie fileert op zijn eigen wijze het banaantje en de mandarijn. Schuift stukjes ervan mijn kant op. Eet op! Mammie is al voorzien en eet de partjes met vitaminen zoals het hoort. Ze maakte mijn leven kleurrijk maar kleurde altijd netjes binnen de lijnen.
Maar dan wel in perfect paars: een kleur voor ‘koningshuizen’, zeldzaam, kostbaar en niet voor iedereen. Op mijn trouwdag droeg ze niet voor niets die mooie paarse blouse. Die heb ik gehouden. Omdat het voor mij betekent: jij was van waarde, precies zoals je was. Een vrouw wars van opsmuk en veel woorden, maar wiens ogen alles zeiden. De helblauwe knikkertjes observeerden nauwkeurig en als het nodig was, sprak ze zich heel goed en duidelijk uit.
Soms komen herinneringen voorbij die blijven hangen. Omdat ze iets raken wat ik niet meteen kan uitleggen, maar wel intens voel. Dat is voor mij het moment om ze via het toetsenbord uit mijn brein naar tekst te vertalen. Zeker nu de datum van 20 maart en mammie’s overlijden voor de eerste keer nadert en mijn verhalen sowieso nooit over één nacht ijs gaan.
Het pad naar het tuinhuis is gelukkig schoon en veilig. De Groningse ‘snijrommel’ is weggeschoven. De houten deur van mijn schrijfplek klemt van de kou, dus ik zet kracht en val zo met de deur in die ‘keuken’ van m’n ouders. De elektrische kachel krijgt een ferme slinger, hun retro radio gaat zachtjes aan en… ik ben weer thuis. Het kacheltje straalt al snel, zoals mijn moeder tot het allerlaatst ook straalde zodra ze haar kleinzoon zag, haar armen uitstrekt en zegt: ‘even knuffelen’. Met de komst van haar lieverd kreeg ze die hele mooie zachtgele, gouden kleur erbij.
Haar tijd tikte altijd tevreden door, gemoedelijk zonder al te grote zorgen, samen met haar eigen familie, echtgenoot, kinderen en kleinkind. 85 jaar lang. Mijn moeder als leeuw, mijn vader als adelaar. Zij met beide benen stevig op de grond, hij altijd een beetje boven de zaken zwevend. In oude verhalen hoort de adelaar bij Zeus en de leeuw staat symbool voor Christus. Grote woorden misschien, maar samen vertellen ze mij wel iets moois: dat kracht en zachtheid prima naast elkaar kunnen bestaan.
Toen de adelaar wegvloog merkte mijn moeder hoeveel ze nu ging missen. De eerste nacht na het overlijden van pappie was ik bij haar. Fragiel en verdwaasd stond ze in haar ‘nachtponnetje’ in de deuropening van het kleine kamertje, waar ik ging slapen, en zei:
‘Jij wist het hè’
Nee mammie, mijn intuïtie en onderbuikgevoel werden in deze onzekere periode mijn kompas. Verstandelijk wist ik ook niet wat de juiste weg was en waar deze naar toe zou leiden, maar mijn gevoel gaf mij als vanzelf richting. Zelfs met alle boosheid, pijn en verwarring die ontstond toen ik besloot hiervoor ruimte te maken in mijn leven, en daarmee ook voor dat van mijn ouders.
Want alles voelde anders tijdens pappie’s ziekte en na zijn overlijden. De dagen werden steeds grijzer en de gloed van het leven verdween achter donkere wolken toen mammie ook ernstig ziek bleek te zijn. ‘Dit wil ik niet’ fluisterde ze huilend. En met een tikje op de zerk bij het graf van pappie een zacht ‘Ik kom er aan’. Het werd samen tot het einde. Elkaar niet loslaten. ‘Ride or die’, maar dan zachter gezegd. Met dat vertrouwen. Met die loyaliteit. Met liefde.
En het mooiste is dat het mijn moeder geen moeite kostte om ondanks alles nog altijd zichzelf te zijn en te blijven. Geen strijd, geen bewijsdrang. Gewoon bewegen zoals je beweegt. En daarin precies goed zijn. Misschien schuilt daarin wel één van de grootste lessen die ze me met terugwerkende kracht leerde.
Niet perfect zijn in de zin van foutloos. Maar perfect in hoe je draagt wie je bent.
Dankjewel mammie… voor dit en zoveel meer. Heb het goed samen, daarboven.
Liefs je dochter, Annette
Zoals zo vaak klinkt Coldplay inmiddels weer zachtjes op de achtergrond. Dit keer is het Everglow dat mij gezelschap houdt terwijl ik schrijf. En muzikaler kan ik dit verhaal eigenlijk ook niet inpakken. Sommige gevoelens laten zich nou eenmaal beter beluisteren dan uitleggen. En ja, daar is het weer. Dat kleine, bijna achteloze wegwerpgebaar van haar hand.
Heb je nog een paar minuten, kijk dan ook even deze clip en… blijf vooral tot het einde. Juist daar zit een boodschap waarvan ik zeker weet dat mammie er toch wel zachtjes om zou glimlachen.
En dan nog even dit…
Even stilstaan bij een leven
Een naam in steen.
Maar daarachter leeft een heel leven.
Vol herinneringen, liefde en verhalen die niet verdwijnen.
Bij het afscheid staan we even stil.
Daarna gaat de tijd verder.
Maar herinneringen hoeven niet stil te vallen.
Met een digitale herdenkingspagina blijft een leven zichtbaar.
In beelden, in woorden, in wat gedeeld wordt.
Voor wie wil terugkijken. Voor wie wil voelen wat blijft.
Met een QR-code wordt een plek van afscheid
een plek van verbinding.
Waar een naam weer een verhaal wordt.
Nieuw!
In de winkel van SAME4U
Herdenkingspagina met QR-code
prijs op aanvraag
Wil je op een plek van afscheid ook even stilstaan bij een leven?
