Dag maatje!

16 jaar en 7 maanden en het tellen stopt vandaag. De vraag was niet óf, maar wannéér ik dit bericht zou gaan delen.

Wanneer je trouwste maatje blind en doof zich geen raad meer weet met nog meer lichamelijke ongemakken, zijn eten niet meer binnenhoudt en geen controle meer heeft over het moment dat het altijd zo gewaardeerde voedsel zijn stramme lijf verlaat, wat moet je dan?  

Sterk als je bent, blijf je tot het laatst proberen, verlaat je mand maar blijft na een paar stapjes minutenlang verstijfd en verdwaasd staan. Je ziet onze tranen niet, hoort ons niet praten over jou leven, jou dood en de mate van dierwaardigheid van je huidige bestaan.

IMG_6062Na talloze kleine rondjes om je eigen as laat je je verzwakte lichaam weer zakken in je mand. Klaar voor de zoveelste diepe slaap. Ik kijk naar je. Bizar dat ik de wetenschap heb dat je vandaag, 21 november 2017, om 16.00 uur hulp zult krijgen om naar de Regenboog brug te gaan. Alle lieve familieleden en nu nabestaanden in wording, die jou de afgelopen 16 jaar hebben gekoesterd en verzorgd, weten het al en nemen afscheid. Je bedankt hun nog hartelijk met een likje en een moeizame kwispel. Deze beslissing van leven of dood valt zwaar en drukt op mijn schouders. Ik die jou mocht verwelkomen in mijn vrijgezellen bestaan. Vanaf dag 1 altijd samen. Mijn trouwste en loyaalste vriendje zoals gebleken door al die jaren heen. Tot op het laatst was je er altijd voor ons. Wat ga ik je missen en wat doet het zeer om je nu te moeten laten gaan. Het grote verdriet bij je co-baasjes, mijn eigen vader op leeftijd, mijn vent en mijn zoonlief, breekt mijn hart.

Even twijfel ik om de afspraak met de dierenarts af te zeggen.

Je scharrelt weer door de kamer, blijft staan, ‘kust’ de voor jou onzichtbare obstakels op je onzekere en wankele pad door jou huis. Je drinkt en weet het allemaal net zo min als ik. Dan belandt het ingenomen water weer terug op de vloer. Ik ruim het op met m’n van tranen doordrenkte zakdoek en hoop stilletjes dat je weer terug gaat naar je plaatsje naast de kast en mij dan een teken geeft. Een piep, een blaf alleen maar om te laten weten dat ik de juiste beslissing heb genomen. Dat doe je niet. Je draagt je door mij besloten lot stoer zoals je bent en altijd al was.

fullsizeoutput_1949De dierenarts maakt opnieuw duidelijk dat je al een hele tijd geen echt hondenleven meer leidt. Hij overtuigt me ervan dat er geen vooruitzichten op verbetering zijn en een afscheid nu of binnen afzienbare tijd onvermijdelijk is. Wie ben ik dan om uit angst voor mijn eigen grote verdriet en heimwee jouw leven uiteindelijk een lijden te laten worden?

Om 16.34 uur ben je thuis in je eigen mand omringd door je dierbaren naar de Regenboog brug gegaan. Je hebt je waardig en Bento-style gedragen. Met een hap naar de eerste prik en een snurk naar het einde. Het gevreesde verdriet grijpt me zoals verwacht onmiddellijk bij de keel wanneer de dierenambulance de straat uitdraait en je ‘lounchemand’ en ‘bedmand’ worden opgeruimd. Het gemis neemt direct in alle hevigheid bezit van mij.

IMG_6067Als kleine troost houd ik me vast aan het idee dat je daar bij de brug wel weer een echt hondenleven hebt, je pittige karakter opnieuw hoogtij viert en je voor eeuwig omringd zal worden met net zo veel liefde als wij altijd voor je gevoeld hebben en altijd blijven voelen.

Maatje, bedankt voor je onvoorwaardelijke steun al die jaren, het ga je goed en tot ooit daar bij de Regenboog brug!

opsomtekensAme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.