Gran Canaria, november 2025
Je gedachten, emoties en intenties creëren bewust je eigen realiteit.
Dit stopte ik drie weken geleden in mijn koffer voor onze uitgestelde zomervakantie. Een handboek vol inzichten dat ik bijna net zo gretig las als de voornamelijk gepensioneerde medevakantiegangers het all-inclusive buffet leegschepten. Alles in het kader van groei, zullen we maar zeggen.
Bij aankomst op het zonovergoten eiland kleurden mijn gedachten net zo vrolijk als de vlaggen van de Winter Pride die daar op volle toeren draaide. Wat ik vooraf visualiseerde bleek een slap aftreksel.
De werkelijkheid was vele malen overweldigender dan gemanifesteerd. En eerlijk, na die parade waren rustdagen aan het zwembad en een herlezing van het handboek geen overbodige luxe.
Zon, rust, warmte en cocktails deden vervolgens waarvoor ik ze onbewust had uitgenodigd. Ze legden een zacht, sereen pad onder de dagen en veranderden de rest van de vakantie in perfect vormgegeven moodboards.
Zo doolden we door het betoverende en verbluffende onderwaterleven van Poema del Mar en achter het recordbrekende grootste gebogen aquariumvenster ter wereld. Waar de jungle, de tropische zone en de diepe oceaan je eraan herinneren dat de natuur nog altijd de allergrootste kunstenaar is.
En toch lag dat in schrijnend contrast met de wreedheid van óns soort.
Voor de derde keer brachten we een bezoek aan het rescue center in Maspalomas waar straat- en kansarme honden worden opgevangen met liefde en (medische) zorg. Een team van vooral vrijwilligers uit Gran Canaria en Nederland strijdt daar iedere dag voor een gouden toekomst.
Door één hond te adopteren, red je er eigenlijk twee: de hond zelf én de hond die dankzij die vrijgekomen plek binnenkomt. Maar niet voor ‘die twee’: de gesponsorde en te veel getraumatiseerde broertjes Chuck & Compy. Het was fijn te zien dat de koekjes voorzichtig maar toch weer iets vrijer geaccepteerd werden. De blijdschap van het team met de bijdrage voor een knipbeurt van ‘onze’ honden maakte het gestuntel met de Spaanse taxichauffeuse volledig de moeite waard.
Onder diezelfde zon op het strand van Playa de Amadores ontkiemden ook ineens een paar zaadjes van SAME4U Workflow, terwijl 3173 kilometer verderop, onder minder groeizame omstandigheden, nog hard werd gewerkt aan ‘de hut’ voor de oogst van werk, nieuwe ideeën en ontluikende inspiratie.
Zou manifesteren dan écht werken?
Ik trok direct een kaart om de laatste vakantiedagen nog meer richting te geven: Gedenken.
Toeval? Nee natuurlijk niet. Terwijl ik weg was, herdacht haar kerk op eeuwigheidszondag onze lieve mammie. Haar naam werd genoemd en in de geest van Ruth bracht haar zoon haar vastberaden het licht. Het gaf me rust, troost en precies genoeg ruimte om mezelf weer te verbinden met waar ik op dat moment was.
Met manlief, meegevlogen familie, naar het eiland geëmigreerde kennissen én nieuwe ontmoetingen hadden we heerlijke dagen vol babbels, bubbels en warmte.
Aan het einde van de terugvlucht cirkelden we meerdere keren boven ons huis. Daar onder ons wachtte onze zoon op het vliegveld en op die stevige knuffel die ik in gedachten had. En thuis zou de hond waarschijnlijk al klaarstaan voor zijn uitbundige welkomstceremonie. Het waren mooie, zachte emoties die me verwarmden tot ze ineens oplosten in mist en donkerte.
De piloot kon niet landen en week uit naar een ander vliegveld. Alle mooie inzichten van de afgelopen dagen leken plotseling verdwenen en ongelezen ingepakt in de koffers in het ruim. Dezelfde kleurrijke koffers die na lang wachten dus de band afrolden op de verkeerde plek.
Ongetwijfeld met de beste intenties van de reisleiding volgde een lange speurtocht naar de juiste bus die ons verder zou brengen. Geen positieve affirmatie of visualisatie die ook nog maar iets in beweging kreeg. Het was gewoon frustrerend.
Geklemd tussen de handbagage en de stoel voor me sloot ik mijn ogen. Ik probeerde te ontspannen op het ritme van de motor van de bus en mijn knorrende maag, terwijl ik me troostte met de gedachte dat er ergens in mijn tas nog een verdwaald flesje water moest zitten voor de komende twee uur.
En toch, precies dáár in dat rommelige moment waarin het niet liep zoals gehoopt, vulde mijn hart zich ineens met dankbaarheid. Dankbaarheid voor deze mooie, zonnige novembervakantie maar ook voor de korte FaceTime met een patat-etende zoon, die me wijs en fijntjes wees op de gevaren van landen in de mist. Ik scrolde door de ontvangen foto’s van de tuin en tuinhuis dat eindelijk vorm kreeg. En toen herinnerde ik me:
Wees geduldig. Dat wat je manifesteert, komt naar je toe, maar alleen op het juiste moment, in de juiste energie en wanneer jij de juiste versie van jezelf bent.
