‘Je moet geduldig zijn’, hoorde ik de afgelopen maanden vaak.
Maar geduld heeft nog nooit echt in mijn vocabulaire gezeten. Het zit ergens diep verweven, samen met nog een paar van die hardnekkige eigenschappen waar ik me maar moeilijk van losmaak.
Ondertussen ging mijn hoofd gewoon vrolijk door. Ideeën, ingevingen, plannen. Ze dwarrelen binnen. Tijdens het huishouden, voor het slapen gaan en bij een wandeling met de hond. En voor je het weet hangen er zo weer een paar nieuwe luchtballonnetjes bij.
“Drukke dag gehad mam?” Ja… de dag was omgevlogen. Met van alles en eigenlijk ook weer niet. Een beetje ‘gefreubel’ op de computer, een wandeling hier en daar en vooral heel veel denken.
Op zoek naar een soort antwoord besloot deze ‘luchtfietser’ het doosje spirituele inzichtkaarten erbij te pakken. Met lichte twijfel. Ik bedoel… is daar echt iemand? Ik spreidde de omgekeerde kaarten als een waaier. Welke voelt goed? Eerlijk… ik voelde niet zo veel. Dus koos ik er maar gewoon één en draaide hem een beetje argwanend om.
Ik keek automatisch op de klok. Was ik iets vergeten?
Lang nadenken zat er niet in, want precies op dat moment klonk er een harde ‘pling’ van mijn laptop. Die staat alleen aan voor SAME4U, dus code groen. En inderdaad… daar was het.
De bevestiging van een hele mooie samenwerking.
De afgelopen weken veranderde er hierdoor van alles. Opstaan en mezelf weer “werk-klaar” maken. Het huispak mocht weer terug de kast in en de gewone kleren kwamen tevoorschijn. Inclusief het lichte gevecht met mijn spiegelbeeld in het ochtendlicht dat nog best wat make-up kan gebruiken na alles wat is geweest.
Maar goed, ik ben blijkbaar niet de enige die zo’n strijd voert. Want terwijl ik daar voor de spiegel zit, hoor ik een tik tegen het raam. En nog één. Een roodborstje. Ook vol overtuiging in gevecht met zijn spiegelbeeld.
Maar is dit ook niet zo’n moment waarop het universum van zich laat horen?
Het voelt namelijk wel alsof het hiernamaals een tikkende “hallo” stuurt. Met de boodschap dat alles goed is en een teken van liefde, troost en bescherming. Alsof ik voorzichtig gewezen wordt op deze fase van verandering. In Keltische tradities werd het roodborstje niet voor niets gezien als een vogel die de grens tussen werelden kan overbruggen.
Wat het ook is en hoe je er ook over denkt, het stelt mij in ieder geval voldoende gerust om in de auto te stappen en door de werkdag te fladderen. Open voor alles wat op me afkomt en voor al die nieuwe ervaringen. En het motiveert mij tevens ook meer om op mezelf te gaan vertrouwen als ik weer eens twijfel.
Net als dit pittige vogeltje dat ons sindsdien maar blijft verwonderen met zijn bezoek.
